نفرین ســـــــــــــــــپید نســـــــــــــترن

     من به عنوان یک محصل ادبیات آنچه را در دانشگاه فرامیگیریم عبارتند از: "نظم"، "قاقیه"، "كنایه"، "استعاره"،  "تشبیه" و.... که  بسیار به شكل رسمی وجبری تمرین می کنیم وبا دیوانهای كهن ونو، با آهنگهای گوناگون وزبانها وسلیقه ها وافكار متفاوت دست وپنجه نرم میکنیم اما بسیار به ندرت میشود سراغ شاعری راگرفت که زبان زنده وگویای جامعه ی فعلی ما باشد .

    ولی من به عنوان یک شاگرد ادبیات ویایک فرد که از وضع نابه حنجار فعلی که حاکم بالای ملت ماست رنج میبرم به دنبال شاعران ونویسنده گان استم که در گفته های شان وضعیت فعلی کشور را به زبان قلم باز گو کند ؛ دراین میان برخوردم به یکی از شعر های شاعر که همدرد من است و این درد را درقالب  شـعر به  نمایش گذاشته :                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

این چه عصر تلخ محکومیت است

نسترن محرومِ مظلومیت است

عصر اعدام طراوت روی باغ

عصر مرگِ لاله ها، ترویجِ داغ

عصر آوازِ کریه بلبلان

عصر گندِ بوی منفورِ گلان

عصر زهرِ سبز در منقارِ برگ

عصر لطفِ میوه ها در طعمِ مرگ

عصر خنجر کاری اندامِ مهر

عصر بغضِ روشنِ قلبِ سپهر

عصر تعبیرِ سیاهِ خوابِ قُو

واژه ی نفرین نشسته در گلو

عصر حکمِ سایه ها بر روشنی

عقده ها از کینه ها آبستنی

عصر ما آسایشِ" سرمایه" هاست

عصر ما آرامشِ" بی مایه "هاست

عصر فوجِ لکه ها و دامن است

افتخارِ سرخِ کشتن کشتن است

عصر ما دنیای روشن فکر هاست

روستا های شقایق زیرِ پاست

روشنی را قطعه قطعه می بُرند

روشنی را با سیاست می خورند

"فکر" را تهمت به "روشن" می زنند

سنگ را گوگرد و روغن می زنند

فکر - روشن های سرگرمِ لباس

خویش را از غیر کرده اقتباس

فکرِ روشن غرقِ جیب و اشکم است

هر چه در دخلش بریزانی کم است

چلچراغِ کاخِ مستی خواب نیست

کس به فکرِ حضرتِ مهتاب نیست

عصر تبعیدِ عطوفت از نگاه

عصر احساسِ عبادت در گناه

عصر لختِ هرزه ی همجنس باز

عصر اورگزمِ کنارِ جانماز

عصر با شهوت خدا را" پَر" زدن

عصر نفرینِ سپیدِ نسترن

از که خواهم لاله های مُرده را

خونِ مظلومِ شقایق خورده را

خوابِ آرامِ صنوبر ها کجاست؟

بخملِ اندامِ باور ها کجاست؟

در نمازِ عشق شان بوی ریا ست

اعتکافِ قلب شان دور از خدا ست

منبری از چوبِ کرسی ساخته

تا خدا را در ریاست باخته

عصر شرمِ سبز ها و ننگِ سرخ

عصر مرگِ دسته جمعی، زنگِ سرخ

عصر اعدامِ خدا در سینه هاست

عصر سجده بر خدای کینه هاست

عصر بی انسانیت، انسان شدن

از بلندای شرف پایان شدن

عصر هر کس غرقِ خود گشتن تمام

عصر رفتن تا هبوطِ انهدام

بسکه عصرِ بی تفاوت گشتن است

هر یکی چوپان غژ گاوِ تن است

کس به فکرِ رمه های گشنه نیست

یک دراکولا درین جا تشنه نیست

نیست گرگی غمخورِ این بره ها

نا امیدم از تبارِ تره ها

*

اشکِ گرمی داشتم، دامن چه شد؟

گم شدم در جستجو ها، من چه شد؟

سروده ازصبورصهیب